Blog geschreven door Hans Temmerman (grafisch vormgever en fotograaf)

De opdracht? Voor mij was dat in sneltempo foto’s nemen van de mooie roodharige Clara Cleymans en de gevreesde Herman Brusselmans. Voor Clara was dat meneer Brusselmans proberen te overtuigen vegetariër te worden met een overheerlijke valentijnsmaaltijd – al was de laatstvernoemde meer geïnteresseerd in de kokkin dan in het eten zelf.

Bij het binnenkomen van het EVA-kantoor was de spanning én het lekker eten te snuiven. Chef-kok Paul Florizoone had al een hele hoop voorbereid voor de komst van sous-chef Clara Cleymans. Ik begon met de gerechtjes te shooten. Ondertussen maakte ik afspraken met de enorm sympathieke crew van “Voor de show” omtrent plaatsing en belichting. De samenwerking met de cameraman verliep vlekkeloos. Al snel werd de komst van Clara aangekondigd, snel nog een paar shots van de tiramisu!

Maar Clara kwam niet alleen, de EVA-keuken werd overspoeld door radiomensen, filmcrews en ineens waren er een tiental lenzen op Clara’s kookkunsten gericht. Geen tijd om de flitsers opnieuw in te stellen of te verplaatsen, geen plaats om te schuiven in deze fotograafpolonaise. Ik twijfel aan de spontaniteit van de foto’s van mijn collega’s als ik hoor vragen “Clara, wil je eens in de lens kijken?” Ik merk snel dat de seconden na deze ‘geposeerde’ foto’s ideaal zijn om zelf op de ontspanknop te duwen.

Toen onze beruchte schrijver binnenkwam voor een vroeg ontbijt – normaal loopt zijn wekker maar af om 16u – namen de fotografen als scherpschutters hun positie in rond de prachtig gedekte tafel. Tussen de flitsen heen genieten de 2 BV’s van hun vegetarische maaltijd. Herman brengt niet enkel Clara licht blozend aan het lachen maar ook iedereen van de pers. Grappend belooft hij Clara een paarse Lada jeep te kopen. Ik vind hem zéér sympathiek. De jonge radioreporter krijgt wel de volle lading. “Een beetje te dik hé, worstenvreter!” Het is een gevecht om een plaatsje dicht bij het valentijnskoppeltje te bemachtigen. Ik kruip op de vensterbank en loop letterlijk over de tafels van het EVA-kantoor om toch maar die ene foto te bemachtigen. Tussendoor mag ik proeven van de lekkere nems en de overheerlijke Bloody Mary. Dit moet ik thuis ook eens maken!

Ik wens mijnheer Brusselmans en de charmante Clara Cleymans nog veel plezier en haast me als een overladen muilezel met 2 softboxen, statieven en evenveel fototoestellen naar de wagen. Op kantoor aangekomen haast ik me om snel een hele hoop screenshots van de onbewerkte foto’s naar EVA door te sturen als preview. Half 4… tijd om zelf iets te eten! Smakelijk!

Er gaat geen week, geen dag, geen blog noch tweet voorbij, of we hebben het over authenticiteit (authentiek als zijnde ‘echt’: in merkbeleving, in het als klant meebouwen aan een merk, in communicatie). Niet alleen wij prediken dit ondertussen al enkele jaren, ook mensen die een pak slimmer zijn dan ons zijn deze mening toegedaan. Sla er de vakliteratuur maar op na. Het is dan ook niet onze gewoonte om aan concurrentie-bashing te doen, maar deze kunnen we echt niet laten liggen! Uitgerekend nu pakt fitnesscentrum “JustFit” uit met een mailing om proefabonnees te ronselen.

Deze mailing is bijna een exacte kopie van een officieel B-Post document. Zo ééntje dat de postbode in je brievenbus mikt als je afwezig bent en hij de zending niet door je bus krijgt: wij hebben een zending voor u! Voor afhaling van je ‘pakket’ moet je, normaal gesproken, naar een B-Post kantoor; in dit geval moet je naar een “JustFit”-sportcentrum. Bekijk de scan en zie dat de gelijkenis met het officiële document erg groot is. De bedoeling was om mensen naar het sportcentrum te lokken en hen op die manier lid te maken; of hen toch althans kennis te laten maken met JustFit” dmv. een gratis proefabonnement. OK, er staat een VU en een piepklein logo op de achterkant, maar het is hier overduidelijk de bedoeling om mensen om de tuin te leiden: over aanbod, de kostprijs, afzender, duur van de actie etc. wordt nergens gecommuniceerd. De eerste indruk (“da’s eigenlijk nog creatief”) wordt al snel ingewisseld door verontwaardiging: misleiden van consumenten, nergens een link of meerwaarde rond “JustFit” (of fitness algemeen) te bespeuren, niet-authentieke marketing tout court.

Hoeveel brave medioren (want dit lijkt de doelgroep en tegelijk slachtoffer bij uitstek) hebben zich al aangemeld? Shame on you, JustFit…

“Djeezs man, wàt een productie”. Dat dacht ik toen ik vandaag het glazen huis zag op de Zuid in Gent. Ik was op weg naar een meeting. De meeting was belangrijk: we willen een film maken die mensen moet overtuigen zich mee in te zetten voor een klimaatneutrale stad.

But who cares? De hype van de maand is diarree, omdat STUBRU dat, samen met het Rode Kruis op licht geniale wijze op de agenda zet. Dus als je je vandaag wil engageren, dan moet het voor music for live zijn. Jongeren die hun hoofd omlaag houden voor (de ook door mezelf niet erg gesmaakte) fondsenwevers aan de winkelstraten halen nu hun (weliswaar beperkte) muzikale talent boven om straatmuzikant-gewijs geld in te zamelen. Met dat geld zullen 3 uur aanschuiven en dan een plaat aanvragen waarna ze onder een luid “amaaikes dat is superdesupersympathiek” het geld in de STUBRU-shuif werpen.

Sympa toch? Stubru doet iets voor de mensheid en krijgt de aandacht die ze ervoor verdient! Or isn’t it? Laten we deze actie eens door een cynische bril bekijken.

Studio Brussel stopt na dit jaar met Music For Life. “Want”, nog steeds volgens Sam, “we willen stoppen op een hoogtepunt”. Wat? Zijn er volgend jaar dan geen issues meer die het Rode Kruis op de agenda wil plaatsen? Of is het de vrees voor een onvermijdelijke terugval in fondsen? Of, is het een derde reden? Raakt de marketing uitgeput? Want Music For Life, dat is in de eerste plaats uitstekende radio, met sterke brand ambassadors en een karrevracht aan acties. Geweldige profilering waar iedereen vooral wil aan meedoen om “het niet gemist te hebben”.

“Bij Music for Life  kunnen we er niet omheen dat het marketingaspect minstens even prominent aanwezig is als het maatschappelijke aspect: in een steeds competitiever wordend medialandschap tracht StuBru luisteraars te winnen met uiterst zichtbare en voor het grote publiek sympathieke campagnes. Het inhoudelijke verhaal is wellicht welgemeend, maar is het ook de échte motor?” (Koen Van den Broeck)

Wie kiest eigenlijk waar er dit jaar de hoogste nood aan is? Wie beslist er over de inzet van zo’n massale middelen om een bepaalde maatschappelijke verandering te incorperen? Koen Van Broek vroeg zich vorig jaar al af waarom het centrale gegeven in dergelijke actie een met publiek geld gefinancierd radiostation moet zijn, waarom niet het Rode Kruis? We kunnen het weten, de openbare omroep staat niet te springen om creatieve acties te ondersteunen, we hebben heel wat NGO’s in onze klantenportefeuille en het is keer op keer hetzelfde: samenwerking is mogelijk, in ruil voor, tenminste te dele: cash. Nu kan je aanvoeren dat niet elke atie even groot, belangrijk of relevant zijn. Kan zijn, maar diegene die hier de verhouding scheef trekt zijn de inrichters van deze actie, niet de organisaties die expertise hebben in het veld.

Tenslotte is het ook niet slecht om het debat ook te voeren over de finaliteit van deze acties en van grootschalige fondsenwerving voor ontwikkelingsorganisaties. Maar omdat we zelf helemaal geen experts zijn op dat vlak verwijzen we u door naar een licht choquerend debat in het uitstekend programma “interne keuken” een programma dat op uitstekende wijze relevante thema’s ondersteunt: door ze een platform te bieden waar ze en hen de ruimte te geven uitgebreid uit te wijden over hun soms, verontrustende case.

Zijn de Stubru-jongens nu echt de bad guys? Not at all, maar eens te meer is het een pleidooi om gewoon goede dingen te doen, dan af eniets te doen dat je een goed gevoel geeft.

beluister hier de visie van Linda Polman

Ik heb een zwak voor point of sales materiaal, correctie: voor goed POS materiaal. Die van de foto is geweldig: ze katapulteert je terug in de tijd, naar kinderlijke avonturen en gedachten waarin alles mogelijk was. Je ziet een LU-stand van Dino-koeken en eentje van Prince-koeken. De stands maken lawaai, flikkeren. op de ene draait een Dino op een berg, in de andere speelt een TV-spot tussen een waterval. Voor mij mochten ze zelfs nog ruiken ook. Martin Lindström, de hippe neuromarketeer stelde in een presentatie waar ik vorig jaar was dat het zicht pas op de derde plaats staat als het aankomt op overtuigingskracht van de consument. Op 2 staan auditieve prikkels en op 1 geur. Ik vraag me zo opeens af of ze gevoel hebben getest. Dit POS-materiaal is het betere verlengstuk van een sterke marketingbenadering van LU, kinderen doen dromen, eigenlijk vind ik het zelfs het pronkstuk

Hans stelt zijn lens scherp op het strand van Oostende

Voor de Stad Oostende maken we een campagnebeeld voor Donderdag veggiedag. De stad heeft de uitdrukkelijke wens om een zomerbeeld te maken op een strand vol zonnende mensen. De omstandigheden op het strand waren vandaag als volgt: felle windstoten (tot 7 Beaufort) zand dat de lens teistert, een strand dat volledig ‘verbouwd’ wordt met pijpleidingen en zandbergen tot gevolg en een frisse gevoelstemperatuur van 5 graden. U dienaar Wannes en Hans nemen om budgettaire reden de rol van figurant tot zich en ontbloten de tenen en stropen de mouwen op op het strand van Oostende. Het resultaat volgt. Maar nu we toch bezig zijn met lofuitingen aan het adres van onzen Hans, hebben we al gezegd dat hij een uiterst succesvolle tentoonstelling heeft gehouden met waarlijk mooi schilderwerk? Ga eens kijken op zijn blog!

Op youtube speelt een bijzonder populaire clip: De video is meer dan 3 miljoen keer bekeken. Onder de video staan reacties. De beste reactie staat daarbij bovenaan. In dit geval luidt die: pause this video, go to google, type in ‘rainy’, click first link, then play video. Probeer het ‘t is de moeite . Ik vind het fantastisch dat een volslagen onbekende ering slaagt om je een moment van introspectie te bezorgen achter je PC scherm, even wat ‘me-time’ of hoe je ‘t ook noemt. Deze post is geen uitzondering, op een het youtube filmpje self-torture van de geweldige Andrew Bird schreef iemand: “When Andrew Bird whistles, charging rhinos stop and hug” ‘t is misschien wel de mooiste metafoor die ik dit jaar hoorde. Je kan in deze video trouwens doorklikken naar A Miracle in Utrecht een film van een groep spreeuwen boven Utrecht. Ook weer prachtig. En je klikt maar door en door en door, in een eindeloze reeks ervaringen die mensen met je delen en die je weer verder deelt.

Ik denk dat de oprichters van de goed nieuws krant blij zijn en treurig. Het bestaat, alleen hebben zij het gemist.

Wannes Van Giel

Coming Home van Skylar Grey

De voorbije maand stierf een visionair, iemand die de wereld veranderde, die inspireerde, iemand die van deze wereld een betere plek maakt dankzij een hoogst innovatieve visie die voor miljoenen mensen een wezenlijk verschil betekent.

Wangari Maathai

Natuurlijk dacht je aan Steve Jobs, de Apple-visionnair van Apple genereert bij het door hem gehaatte google 137 miljoen resultaten hierover, hij was een week het hoofdpunt van het het nieuws en zijn Stanford toespraak was een inspiratiebron voor oa heel wat van mijn facebook-vrienden. Want Steve jobs inspireert, was een fantastische mens en vooral, hij veranderde de wereld. Dat is waar, Jobs beïnvloed de manier waarop we allemaal naar technologie kijken, niet langer enkel als een hulpmiddel, maar ook als een onmisbaar verlengstuk van onze identiteit.

Maar Jobs veranderde de wereld niet helemaal, hij bevestigt sommige clichés. Die van een keiharde baas, dat weet iedereen. Maar helaas ook van een ondernemer die om de marge van z’n producten te optimaliseren beroep doet op kinderarbeid bij haar onderaanemer Foxconn, het stelt z’n productie-arbeiders ook bloot aan gevaarlijke stoffen die het zenuwstelsel aantasten. Ook de campagne rond de groene producten van Apple zijn volgens onafhankelijke onderzoekers ‘hoogst twijfelachtig’.

Wangari Maathai, de eerste Afrikaanse vrouw die de nobelprijs voor de vrede ontvang ontwierp niet haar eigen ecosysteem dat haar miljoenen opleverde maar greep in voordat het ecosysteem van miljoenen Afrikanen zo dramatisch zou veranderde dat het een gewisse dood zou verzekeren.

Maathai richtte de Green Belt movement op , een milieuorganisatie die een eenvoudige missie had: plant bomen om de gruwelijke erosie, net ontstaat door ontbossing, tegen te gaan. Het is een vrouwenorganisatie die ook strijdt voor rechten en vrede omdat ze er op deze manier zelf voor kunnen zorgen dat het land niet meer wordt aangetast door de ontbossing. Bovendien zorgt de Green Belt Movement ervoor dat ze hun eigen inkomsten kunnen creëren door bijvoorbeeld de verkoop van zaden.

Op het moment heeft de Green Belt Movement meer dan veertig miljoen bomen over heel Afrika geplant. Hierdoor is gronderosie verminderd in de kritieke waterscheidingen, zijn duizenden akers bos hersteld en beschermd. Ook zijn honderdduizenden vrouwen met hun familie opgekomen voor hun rechten en die van hun gemeenschap. Hierdoor zijn ze een gezonder en productiever leven gaan leiden.

Maathai is een held, iemand die haar leven wijdt aan het verbeteren van de levensomstandigheden door het verbeteren van de leefomgeving. En dat is precies waar ik wil in geloven. Wangari Maathai, ik groet je

* bronnen: wikipedia, the guardian

De overbekende stelling Marshall McLuhan stelt dat een objectieve kijk, ook door journalisten onmogelijk is. Elke Vlaamse scholier heeft in de lessen Nederlands deze these besproken. Voor de leerkrachten heb ik goed nieuws: er is een ge-update voorbeeld voor hen, en het gaat over Ronse. De stad waarin ik ben komen wonen.

5 dagen geleden kreeg ik van m’n broer een linkje: een blogbericht van Simon Demeulemeester over Ronse waarin hij het heeft over een “degoutante geweldcultuur”. Ik was gechoqueerd; een jonge gast, een jonge intellectueel, recht uit het sociale weefsel van Ronse vertelt over zijn (ex) stad als over een gevaarlijk, verpauperd ghetto. Een ghetto waar hij nooit meer naar terugkeert. Mijn onmiddellijke reactie was de journalist te steunen en een vlammende email naar de burgemeester te sturen.
5 dagen later, een brief van Alexander de Croo, talloze online steunreacties, een reporter van De Morgen, overname in Knack en een terzake reportage is mijn gevoel van medeleven en betrokkenheid geëvolueerd naar opperste verwondering.
Verwondering over de onstuitbare kracht van het internet

Wat start als een blogbericht van één, weliswaar erg goed geplaatste journalist wordt opgepikt door de online community. De Croo, ook een jonge gast (zeker naast pakweg een Peumans) begrijpt dat hij moet aansluiten bij deze generatie en sympathiseert. Voor je het weet heeft elke journalist de emotionele brief van Demeulemeester als journalistieke bril op de speurneus gezet. Zijn stellingen worden niet onderzocht op hun waarheidsgehalte, er worden enkel inspanningen gedaan om dit beeld te bevestigen.
Verwonderd over de verenging van het beeld

In de krant van de volgende dag zien we een foto van Ronse, een oude man wandelt met zijn vooroorlogse fiets langs een vreselijk lelijke werf. Een plek die ik voorwaar niet herken. De TV ploeg komt filmen op de Ronsische grote markt, die fraai gerenoveerd is en op zaterdag- én woensdagochtend het toneel is van een geweldig gezellige markt. Die grote Markt wordt door de Terzake-cameraman bijzonder these-ondersteunend in beeld gebracht, geen mooie harmonie, maar de lelijke speelhal wordt ‘zoomenderwijs’ bijzonder agressief in beeld gebracht. Op de kleine Markt, het epicentrum van de problemen worden 2 café-eigenaars zonder wederwoord geïnterviewd. Een interview dat (wellicht terecht) bulkt van de frustratie. Maar sommige feiten die worden vermeld zijn gewoon niet tercht, zo berichtte de krant over het totale gebrek aan sport-infrastructuur, dat klopt niet: in Ronse is er een erg uitgebried sport-aanbod en de burgers worden daar ook over geïnformeerd.
Verwonderd over de communicatie van de stad

Het blogbericht van de jonge intellectueel was al besproken, getagd, gelinkt, geforward maar nog niet gevonden, laat staan adequaat beantwoord door de stad. In een tijd dat communicatie aan lichtsnelheid gaat is dat funest. Nochtans heb ik sterk de indruk dat het bestuur écht en oprecht zijn of haar best doet. Elke gebeurtenis is een kan én een bedreiging; dat zouden ze in het stadhuis moeten weten. Daarom deze tips voor de communicatie-dienst van de stad:

1: wees aanwezig op het internetSchakel een communicatiemedewerker in die blogt, speurt, reageert, communiceert met de online-community. Heel deze commotie draait om jongeren. Voor deze ‘digital natives’ is het internet hun eerste informatiebron. Online afwezig blijven ìs geen optie meer.
2: toon begrip voor de oproepDeze regel is zo oud als het graan op de prachtige heuvels van de Vlaamse Ardennen. Het graan buigt mee met de wind, om dan terug op te veren, als het stram rechtop blijft staan knapt het. Ook meer fundamenteel-inhoudelijk is het belangrijk de mening van het jonge kapitaal te valoriseren.
3: focus op de feitenDat deed Luc Dupond niet slecht op televisie (hij bevestigde dat het probleem ligt bij een groep jonge allochtonen), maar het mag volliger en vooral:
4: verdedig je beleid, mét feitenIk heb de indruk dat de stad best wel wat doet, maar ik wéét het niet. Dat mankeerde heel erg
5: kijk naar de toekomstMaak een communicatieplan, zodat je klaar bent voor de toekomst. Ronse is een geweldig mooie plek, eigenlijk écht de parel van de Vlaamse Ardennen, ik wil die boodschap òòk horen.
Tenslotte, als het gepermiteerd is, toch ook één kritische noot bij Simon Demeulemeesters noodkreet: ik had hem toch graag eens gezien in een tegensprekelijk debat. Maar wellicht speelt daar weer de onstuitbare kracht van het internet, of vonden de journalisten dat niet passen binnen de visie van Marshall?

PS: dat wij Ronse erg mooi vinden mag blijken uit ons nieuwe beeld van de Energiejacht voor onze klant BBL, we posten het beeld asap!

Vandaag 19/09/2011 staat er een spannend artikel in De Morgen: Hier spreekt men illegaals. Het is een stuk van Jeroen De Preter, een man die bij de jongens van West Communicatie al een ruime fanbasis had. (De Preter is de man die de tour de France één dag voor de renners reed).

In het artikel duikt hij onder in het Illegaals: een stadstaal die onder jongeren in Antwerpen en andere Vlaamse steden aan een stevige opmars bezig is. Illegaals is een tussendialect dat je vormt door het Antwerps te mixen met woorden uit het Berbers en het Arabisch. Het is vooral populair bij jonge autochtonen en allochtonen die, quote “op zoek zijn naar een eigen identiteit”.

Kijk dat vind ik nu eens interessant. Terwijl al dan niet verzuurde politici, identiteit, of het verlies ervan aangrijpen om onze verschillen met onze naaste buren te benadrukken, gaan jongeren onverstoorbaar mekaars woorden in mekaars talen integreren. Zou het kunnen dat je een identiteit kan ontwikkelen samen met mensen die van ergens anders komen, een andere taal spreken, een andere huidskleur én een andere cultuur hebben. Mais bien-sûr! ‘t Gebeurd in ‘t stad. Deze jongeren voelen zich meer met mekaar verbonden dan met hun oudere broers en zussen, neven laat staan politieke vertegenwoordigers. Deze mengelmoes tussen een stadsdialect en vreemde woorden is eigenlijk ook geen 100% nieuw fenomeen. Toen ondergetekende een stage deed in Parijs en in een hippe kroeg een koffie bestelde (un café) noteerde de jonge ober: “Un félac alors”. In 2002 vermengde deze Parisien het woord café met z’n Arabische équivalant en draaide het vervolgens om “pour être absolument sûre que les vieux ne comprennent pas”.

Dat allochtonen ‘spraakmakers’ zijn geworden (volgens taalsocioloog Jürgen Jaspers) is geen reden tot paniek, maar tot applaus. Net zoals we dankzij de Italiaanse Limburgers de pizza’s omarmd hebben, zorgen de Berbers en Arabieren voor leuke nieuwe woorden zoals Wajoo, Shmetta en Tfoe. Subculturen, dat zijn misschien wel de echte thermometers van wat er komt, als we eerlijk zijn zijn we er blij om. Liever een Sahbi (kamaraad) erbij dan een verzuurde voordeur met een “hier spreekt men Vlaams sticker”. Ik zou zeggen: zotjes!!

Elk jaar organiseert De Standaard een wedstrijd voor NGO’s. Ze mogen allemaal een advertentie insturen en de beste 24 worden geselecteerd. Het sein voor de grote bureaus om plots interesse te tonen voor NGO’s als” clients vitrines” .

Als bureau dat duurzame gedragsverandering ondersteunen tot haar kernwaarden heeft tellen we zelf ook wel wat NGO’s als klant. En daarom doen we ook mee met de wedstrijd. Dit jaar voor 2 klanten. Ecolife en de Fietsersbond.

Onze advertentie voor de Fietsersbond haalde het. We zijn erg blij voor de Fietsersbond (wie ons een beetje kent weet welke plaats de fiets inneemt in het leven van Thomas en Wannes). Die van Ecolife niet. Maar Marc, de directeur van Ecolife vond de advertentie mooi en was er hoe dan ook blij mee. Marc kwam prompt aanzetten met een fles Roomer. Keilekker, en kei duurzaam. Marc, graag gedaan en bedankt!